ΕΣΩ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
Κοστούμια, Μουσική και το Μεγαλείο πίσω από τη Φωτιά της Ανατολής
Ζωντανά όργανα, χιλιάδες αλλαγές κοστουμιών και 120 χορευτές να κινούνται σαν ένα — η παραγωγή πίσω από το Fire of Anatolia είναι μεγαλύτερη από ό,τι περιμένουν οι περισσότεροι επισκέπτες.
Δείτε τη «Φωτιά της Ανατολίας» στο Viator ↗Ζωντανή μουσική, όχι ηχογραφημένη
Η μουσική της παράστασης είναι συντεθειμένη και ενορχηστρωμένη, όχι συναρμολογημένη από έτοιμες λαϊκές ηχογραφήσεις, αντλώντας από παραδοσιακά όργανα της Ανατολής — το μακρύλαιμο μπαγλαμά (σαζ), τον καλαμένιο αυλό νεϊ και το κύπελλο τύμπανο νταρμπούκα, μεταξύ άλλων — σε συνδυασμό με πληρέστερη ορχηστρική ενορχήστρωση για δυναμική σκηνική παρουσία σε μεγάλο χώρο. Η εταιρεία παραγωγής αποδίδει τα εύσημα για τη μουσική σε πολλά άτομα, γεγονός που αντικατοπτρίζει πόση πρωτότυπη σύνθεση και ενορχήστρωση απαιτείται για να προσαρμοστούν τα παραδοσιακά όργανα σε μια μεγάλης κλίμακας θεατρική παραγωγή, αντί να αναπαράγονται απλώς ηχογραφήσεις υπαρχουσών λαϊκών μελωδιών κάτω από τη χορογραφία, ενότητα με την ενότητα, για όλη τη διάρκεια μιας πλήρους παράστασης.
Χιλιάδες αλλαγές κοστουμιών σε μία και μόνη παράσταση
Η ενδυματολογική επιμέλεια της παράστασης, που αποδίδεται εντός της εταιρείας, στοχεύει να αποτυπώσει την πολυμορφία των περιοχών της Ανατολίας και όχι ένα ενιαίο, γενικό «τουρκικό» ύφος — οι διαφορετικές ενότητες αντλούν από τις παραδοσιακές φορεσιές που συνδέονται με τους χορούς που εκτελούνται, από τα ρέοντα ενδύματα των χορευτών του ζεϊμπέκικου του Αιγαίου έως τις πιο δομημένες φορεσιές των χορών σε γραμμή, που σχετίζονται με το χαλάι στον νότο και την ανατολή. Δεδομένου του αριθμού των χορευτών και των πολλών διακριτών ενοτήτων σε μια πλήρη παράσταση, η διαχείριση των κοστουμιών στα παρασκήνια, με τις γρήγορες αλλαγές καθ' όλη τη διάρκεια της βραδιάς, αποτελεί από μόνη της ένα σημαντικό κομμάτι της σκηνογραφικής τέχνης, το οποίο το κοινό σπάνια συνειδητοποιεί ενώ παρακολουθεί.
Κινώντας 120 χορευτές σαν ένα σώμα
Ένα τόσο μεγάλο σύνολο δημιουργεί μια πραγματικά διαφορετική χορογραφική πρόκληση από ό,τι ένα μικρό λαϊκό συγκρότημα: οι σχηματισμοί πρέπει να δουλευτούν σε επίπεδο ακρίβειας όπου οι κινήσεις διαβάζονται ως ένα ενιαίο συνεχές σχήμα από τη θέση του θεατή, και όχι ως περίπου 120 άτομα που κινούνται χαλαρά μαζί προς την ίδια γενική κατεύθυνση. Αυτός είναι εν μέρει ο λόγος που η εκπαίδευση και η διαδικασία πρόβας της ομάδας είναι εντατική, ανάγοντας την αρχή της στην αρχική επιλογή περίπου 90 χορευτών από 750 υποψήφιους, και γιατί το ρεκόρ ταχύτητάς της — 241 βήματα το λεπτό — είναι αξιοσημείωτο ακριβώς επειδή επιτεύχθηκε με ένα μεγάλο σύνολο να κινείται σε απόλυτη ομοιομορφία, και όχι από έναν μοναχικό σολίστα.
Φωτιά, φως και μια υπαίθρια σκηνή
Το όνομα της παράστασης παραπέμπει τόσο στη σκηνοθεσία όσο και στο περιεχόμενό της — ο δραματικός φωτισμός και τα πυροτεχνικά εφέ αποτελούν χαρακτηριστικό γνώρισμα της παραγωγής, ιδιαίτερα κατάλληλα για τα μεγάλα υπαίθρια θέατρα, όπως εκείνο κοντά στην Άσπενδο, όπου μεγάλο μέρος της καλοκαιρινής περιοδείας στην Τουρκία διαδραματίζεται κάτω από τον νυχτερινό ουρανό. Αυτά τα εφέ είναι σχεδιασμένα να γεμίζουν έναν μεγάλο ανοιχτό χώρο και όχι ένα οικείο θέατρο μαύρου κουτιού, και αυτός είναι ένας λόγος που οι υπαίθριες καλοκαιρινές παραστάσεις τείνουν να αφήνουν πιο έντονη οπτική εντύπωση από ό,τι θα πετύχαινε μια εσωτερική σκηνική απόδοση της ίδιας χορογραφίας σε ένα θέατρο με σταθερά καθίσματα.
Φτιαγμένο για να ταξιδεύει, όχι απλώς για να εντυπωσιάζει
Η περιοδεία σε περισσότερες από 85 χώρες με μια εταιρεία αυτού του μεγέθους σημαίνει ότι η παραγωγή πρέπει να είναι πραγματικά φορητή — σκηνικά, εξοπλισμός φωτισμού, μουσικά όργανα και κοστούμια να συσκευάζονται και να επανατοποθετούνται σε χώρους που κυμαίνονται από τεράστια υπαίθρια στάδια έως επίσημες όπερες, μερικές φορές σε διαφορετικές ηπείρους μέσα στην ίδια περιοδεία. Αυτή η επιμελητειακή απαίτηση είναι εύκολο να περάσει απαρατήρητη μπροστά στο θέαμα επί σκηνής, αλλά αποτελεί πραγματικό μέρος αυτού που επέτρεψε σε μια ενιαία παραγωγή να παραμένει συνεχώς στις διεθνείς σκηνές από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, αντί να υπάρχει μόνο ως μια μεμονωμένη εθνική παρουσίαση που παίζεται λίγες φορές και αποσύρεται.